‘El calamar gigante’, de Ángel Guerra e Ángel González

Whale and squid fight. (cc 3.0) Fotografia de Daniel Lugo (http://www.flickr.com/photos/lugolounge/2068792038/).

Nin respecto nin medo parecen ter a xente do norte da península cara aos cefalópodos xigantes. Os asturianos, que os coñecen dende hai tempo, chámanos “peludines”, en referencia á ausencia de pelo. O galego, ·dejando de lado los estudios de Aristóteles y los temores al Kraken del hombre del norte, que se prolongan hasta Julio Verne, hicieron del pulpo uno de sus manjares favoritos”(*). Son investigadores situados en Galicia, en Vigo concretamente, os que escribiron este interesante libro sobre este invertebrado de talla XXL: a lura xigante.

Sen dúbida expertos no tema, Ángel Guerra Sierra e Ángel F. González González ofrécennos coñecer ao Kraken utilizando unha linguaxe simple e próximo. Os aspectos tratados no libro sobre a bioloxía desta lura sobredimensionado (por certo: Architeuthis de nome) son moitos. Algúns destes son tan fascinantes que a explicación resulta ser insuficiente, insatisfactoria, porque a lectura incita a querer saber máis sobre este animal. Eu quedeime especialmente intrigado cos órganos do equilibrio, os estatolitos, que serven ademais para pescudar a súa idade.

Os autores achégannos tamén ao ideario popular e fantástico dos cefalópodos xigantes na ficción cinematográfica e literaria cun repertorio de títulos onde estes teñen papel protagonista. Non podo evitar comentar que é nestas páxinas onde aparece unha pequena mais conspicua mancha, froito seguramente dun erro tipográfico ou de transcrición: Neville autor de Moby Dick!? (p. 98). Un erro anecdótico que non afecta para nada ao interese do texto no seu conxunto.

O libro non dá tregua a quen non somos nin galegos nin do norte, e si un pouco medorentos das criaturas mariñas. O primeiro capítulo, que se pregunta sobre a existencia dos grandes cefalópodos, non dá nin sequera un rodeo prudente ou de preparación aos covardes como eu: mergúllanos de pleno na diversidade de especies existentes. Aínda sorte que Architheutis non ten a capacidade de mimetismo que si teñen os seus curmáns máis diminutos. Aínda que agora que o recordo, unha das cousas que deixan clara os autores é o carácter cosmopolita da especie. Nada, que haberá que prepararse para atoparllo na praia tarde ou cedo.

El calamar gigante axúdanos a deixar atrás o noso descoñecemento deste emblemático animal, mostrando aspectos do seu fisiología, a súa anatomía, a súa distribución?. Axudaranos tamén a deixar as nosas fobias? Axudaranos a isto último afeccionarnos á tapa de po a feira? Teño as miñas dúbidas. Mais o comprobaremos, co acompañamento dun bo Albariño, por suposto.

* Cunqueiro, Álvaro. Fábulas y leyendas de la mar. Barcelona: Tusquets, 2003.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Calamar Gigante, Gonzalez-Angel coas etiquetas , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s