Gustos que mudan coa idade…

Tratei de ler os clásicos que me orientaron na miña adolescencia, e non puiden con eles. Mergulleime nas letras románicas que tanto repudiei cando o meu pai quixo impoñermas con man dura […] Cando os meus gustos en música fixeron crise descubrinme atrasado e vello, e abrín o meu corazón ás delicias do azar. (p. 66)

Logo de ler García Márquez na miña “xuventude” de forma compulsiva, volvín a este título, sen consideralo unha cita pendente. O que di García Márquez neste parágrafo chámame a atención, polo que me pasou e polo que me deixou de pasar. Non me pasou perder admiración polos clásicos, que considero unha fonte da que hai que beber de cando en vez, e que é mala idea non visitar. Non me mergullei en lecturas que non me gustaron nunca, aínda que si que teño relido algunha para sentirme un pouco decepcionado. En canto ao que di da música estou totalmente de acordo, e de feito fágoo extensivo tamén á lectura. Agora, criterios “xuvenís” superados ou apartados, leo case calquera cousa sen prexuízos.

GARCÍA MÁRQUEZ, Gabriel. Memoria de mis putas tristes. Barcelona: Debolsillo, 2006. 108 p.; 19 cm. (Bestseller; 354) ISBN 9788497938464.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Desatinos coas etiquetas , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s