‘Brevíssima història del temps’, de Stephen Hawking e Leonard Mlodinow

Brevíssima història del temps foi o último título que engadín ao reto 2010. foi unha lectura interesante en varios sentidos. Gustoume combinar esta lectura de divulgación científica con outras lecturas. Tamén me serviu para ler, ao fin, un libro sobre física (en contraste coa lectura sobre bioloxía e evolución, que fago con moita máis frecuencia).

Brevíssima història del temps trata de xeito moi sinxelo uns poucos temas de cosmoloxía. Cada capítulo vai introducindo un ou diversos investigadores e os seus achados. Galileo , Newton e a “súa” mecánica, Einstein e a relatividade….entre outros moitos. A variable tempo é un dos protagonista, e o capítulo que explica como viaxar no tempo un dos que máis gocei no intre da lectura.

A medida que un vai superando capítulos, dáse conta como cambiou o coñecemento que temos do universo e como os descubrimentos de físicos e matemáticos foi abrindo camiño sobre aquilo non comprendido até o momento, ou como un enfoque radicalmente diferente permitiu aclarar aquilo descoñecido. Isto pareceume interesante, pero tamén me sorprendeu. Pareceume interesante como unha teoría axústase mellor aos modelos propostos porque demostra maior “coherencia matemática”. Pero isto á vez me deixa un chisco asombrado, porque entendo que a comprobación faise no terreo daquilo que é intelixíbel, que non se comproba de forma experimental (porque non é posible, evidentemente).

Eu mesmo teño resposta á miña sorpresa. A primeira cousa é o meu descoñecemento do tema. A segunda, unha máis que probable inercia empirista, quizais por haberme formado nesta materia e non noutras.A miña última sorpresa, relacionada con este último síntoma “bioloxista”, é comprobar o “conflito” que supón ou non a existencia de Deus. No ensaio sobre bioloxía, sobre evolución, aquilo normal é comprobar que a teoría da evolución envía a Deus ao paro con respecto á súa participación na orixe das formas vivas. Os biólogos non teñen moito problema con isto.

Os físicos parecen ser máis reticentes, e un aspecto frouxo dalgunhas teorías é precisamente non deixar lugar á intervención de Deus. E a desazón é esta: a posibilidade que este non poida existir. Era Jorge Wagensberg quen dicía que era un chisco máis probábel atopar antes un científico crente se este era físico. Nas primeiras páxinas do libro o desazo é un pensamento da Idade Media, máis nas últimas páxinas aparece coma un pensamento común aos científicos actuais.

Pareceume un punto de vista particularmente diferente, e a achega máis nova que me ofrece a lectura deste libro.

HAWKING, Stephen W.; MLODINOW, Leonard. Brevíssima història del temps. (A briefer history of time. 2005) Trad. de David Jou. Barcelona: Columna, cop. 2005. 195 p.; 26 cm. (Columna idees; 20) ISBN 9788466406253.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Brevíssima història del temps, General, Hawking, Stephen coas etiquetas , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s