Unha guia de paxaros de África… moi particular

As guías de identificación de animais e plantas son libros chulísimos. Profusamente ilustrados, e xeralmente caros por este motivo, constitúen catálogos para o goce visual lector, tanto se un está instruído ou non no tema. Esta Guia d’ocells de l’Àfrica Oriental é tamén, igual que Evolución, de Stephen Baxter, unha novela con título de libro técnico.

A Guia d’ocells de l’Àfrica Oriental fala, evidentemente, de paxaros. Faino dende unha vertente moi lúdica, xa que os seus protagonistas non son ornitólogos profesionais, non son investigadores. Son xubilados membros dun club social que o pasan máis que ben, non só mirando paxaros, tamén en toda actividade que fan xuntos. O señor Malik e mais o señor Khan fan unha aposta: quen vexa máis paxaros nunha semana será quen invitará á señora Rose. Deste xeito queren evitarlle a incomodidade de atoparse diante de dúas invitacións. O señor Malik non ten bo rolo con Harry Khan dende a escola, pero isto non perverte o xogo limpo nin a sa competición entre os dous ornitólogos. [Aquí facemos unha competición parecida, unha maratón ornitolóxica, onde tamén hai un ambiente de rivalidade moi guapo (sobre todo por parte daqueles que non aspiramos á vitoria)].

club de lectura Les Corts Miquel Llongueras

Unha páxina da "verdadeira" Guia dos paxaros do África Oriental

Que os ornitólogos son grandes observadores é unha gran verdade. Da necesidade e dependencia da súa vista (que apoian coa axuda de binoculares e ás veces de telescopios terrestres) e do desazo que supón a súa perda ou deterioración atopamos un exemplo en Rose Mkiba, que vai operarse a Suíza dunha catarata no ollo. A Guia d’ocells de l’Àfrica Oriental trata indirectamente outros temas. Fala da sida e do problema de aceptación social que hai coa enfermidade no país, co señor Malik de protagonista (o seu fillo morreu por este motivo e el non lle ofreceu o debido apoio). Fala tamén da situación sociopolítica en Kenya. Malik é o autor (non declarado) dunha columna dun xornal. Columna bastante popular para que a tirada do rotativo aquel día sexa máis grande que cando esta non aparece. Nicholas Drayson dinos que os observadores de paxaros estímanse o país. Outra afirmación certa. Os paxaros non se atopan en todas partes coa mesma probabilidade. Os observadores de paxaros escollen ambientes se queren ver segundo que especies, ou simplemente visitan unha zona co desexo de ver unha maior diversidade. Por todo isto os ornitólogos son moi sensibles ás transformacións que se fan na paisaxe. Esta guía de paxaros é unha narración de intriga crecente, conforme achégase o día do reconto final de especies observadas e á vez que imos coñecendo os informes dos dous adversarios. É tamén a narración da madurez do personaxe, Malik, que empeza mostrándose pasivo e un chisco apático. (Déixase, para dicilo dalgún xeito, roubar sen opor a máis mínima resistencia, cousa que lle merece a reprimenda da súa filla). Mais actúa en consecuencia e valentía cando ao final ten que escapar dos mercenarios somalís, cunha roda picada e facendo equilibrios, para evitar o secuestro do novo compañeiros que lle axuda a identificar novas especies de paxaros.

Os nosos protagonistas toman moi boa nota e gardan rexistro daquilo visto. Detrás desta actividade de seguimento hai unha tarefa de monitorización moi importante e moi útil. No relato, Malik ofrécese para decidir sobre unha aposta un chisco especial: ¿cantos peidos pode chegar a botarse unha persoa nun día? ¿É crible o estudo danés que afirma que son máis de 100? O rexistro de Malik, voz independente e imparcial, axudará a decidir quen é o gañador. Esta é unha de tantas historias divertidas que podemos atopar na novela de Nicholas Drayson.

Mais non pensedes nos ornitólogos como xente dedicada unicamente ao recreo. Se dicía que este rexistro de observacións é unha actividade importante é porque ten relación con estudos que se fixeron grazas á participación de moitos observadores. Estou pensando agora mesmo no Atles dels ocells nidificants de Catalunya. Agora as novas tecnoloxías, ademais, permiten novas formas de comunicación e a posibilidade de facer estudos e seguimentos de xeito máis coordinado. Como exemplo disto último querería invitarvos a visitar o portal Ornitho.cat que se presentou recentemente en varias cidades de Cataluña.

Xa o vedes, xente maior mirando paxariños, mais sen deixar de vivir emocións fortes, sen deixar de banda o bo humor. Unha combinación, sen dúbida, atípica dentro dunha guía de paxaros.

Drayson, Nicholas. Guia dels ocells de l’Àfrica Oriental. (Guide to the birds of Est Africa. 2008). Traducción de Lluís Solanes. Barcelona: La Magrana, 2009. 238 p.; 21 cm. (Les Ales esteses; 257). ISBN: 978-84-9867-420-0.

Stevenson, Terry; Fanshawe, John; Small, Brian (il) Gale, John (il) Arlott, Norman (il) (2002) Field guide to the birds of East Africa: Kenya, Tanzania, Uganda, Rwanda, Burundi. London: T & A.D. Poyser. 14.5 x 22 cm, 602 p. ISBN-10: 0-85661-079-8.

Advertisements
Estas entrada foi publicada en Drayson-Nicholas, Guia dels ocells de l'Àfrica Oriental coas etiquetas , , , , . Ligazón permanente.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s